Το παραμύθι για τον Αιμίλιο και το Δημήτρη

Μια φορά και ένα καιρό
σ' ένα τόπο μαγικό, σαν το δικό μας
ζούσε σε ένα σπίτι μοναχός
ο Αιμίλιος ο ψηλός.

Δεν έτρωγε με τίποτε τα φρούτα
αλλά έπινε χυμούς από μπανάνες
και έτρωγε γιαούρτια.
Φούσκωνε τα μάγουλά του με φακές,
γέμιζε το στόμα του ελιές.

Μα δεν είναι μόνο το τι τρώει διαλεχτό
και τόσο τόσο φανταχτερό
όσο τα δαχτυλίδια που φορά
σε κάθε δάχτυλο ξεχωριστά.

Τ' ένα έχει κάστρο που είναι χρυσό σαν άστρο
τ' άλλο έχει κουπί που είναι τρύπιο σαν κουμπί
το τρίτο έχει φεγγάρι που μοιάζει με φαλακρό κεφάλι
το τέταρτο μια μούμια που κάνει κωλοτούμπα
το πέμπτο έχει αητό πλουμιστό και φτερωτό.

Αυτός είναι ο Αιμίλιος ο πιο ψηλός
δαχτυλίδια στολιστός.
Μα στο σπίτι κάποιος μπαίνει
και δωράκια του πηγαίνει.

Μην είναι ο Αη-Βασίλης ο παχουλός
με γένια άσπρα, πλατιά χαμογελαστός;
Όχι όχι! Αυτός που μπαίνει είναι πιο λιγνός
και δεν έχει γένια, μα είναι χαμογελαστός!

Α! Ναι!  Είναι ο φίλος του ο πιο καλός.
Μαζί πηγαίνουνε σχολείο, διαβάζουνε,
γελούνε και χορεύουνε gangam style απλώς!

Είναι ο σφαιρο-Δημητρός
πιο γρήγορος και από τη σκιά του
και τόσο μα τόσο δυνατός!

Μια ματιά που λέτε ρίχνει στα σπουργίτια
και γίνονται με μιας σαΐτα.
Ένα βήμα του μόνο φτάνει το γάιδαρο να μουγκάνει.
Τρεις χτύπους τα δάχτυλά του
και οι τσούπρες τρέχουν όλες κοντά του.

Ωραία ωραία θα πείτε, μα τί δώρο έκανε
στον Αιμίλιο τον πιο ψηλό;
Μήπως ένα κεράσι με παγωτό;
Η΄ ένα δαχτυλίδι χωρίς χρυσό;

Δεν θα σας το αποκαλύψω
και την φαντασία σας θα
αφήσω να κυλήσει και όποιο δώρο θελήσει,
ας του το χαρίσει.

Ένα τελευταίο λόγο μόνο θα σας πω,
έτσι για να μην ξεχαστώ.

Ο Αιμίλιος και ο Δημητρός
κάνουν σαν παιδιά
μικρά και πονηρά.
Παίζουν και γελούν
και τη ζωή τους μαζί χαρούμενα την περνούν!

φωτό: Αναστασία Δ. "Καννελίτσα" Καλοχώρι 2011