Τα πρώτα μας γεννέθλια

Σήμερα γιορτάσαμε τα πρώτα μας γεννέθλια. Γι αυτό ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις και τα συναισθηματά μου. Από το πρωί που ξύπνησα σκεφτόμουν να βγάλω αυτό τον λόγο:

Πριν 11,5 μήνες γεννήθηκε η Ελένη. Ένα παιδί που το αναμέναμε πολύ καιρό τώρα. Ειδικά εγώ, η μανούλα. Την Ελένη την ίδια, αυτή καθεαυτή ίσως όχι. Αλλά το να μεγαλώσω ένα μωρό, ένα παιδάκι, με τον τρόπο που μόνο εγώ ξέρω. Με τον τρόπο που καταστρώνω ολόκληρες δεκαετίες τώρα. Και το προσπαθώ & είναι δύσκολος. Μοιάζει όμως πολύ αποδοτικός.

Η Ελένη, αυτή καθεαυτή, είναι ένα δώρο θείο, απρόσμενα λαμπρό, αναπάντεχα χαρμόσυνο, ανεπιφύλακτα ερωτικό. Μπόρω μέρες να στολίζω με όμορφες λέξεις την ύπαρξή της αλλά ποτέ δε θα καταφέρω να εξηγήσω κατά λεπτομερή ακρίβεια το ποια πραγματικά είναι και το πως την αισθάνομαι εγώ, η μαμά της.

Όταν γεννιόταν ο πατέρας της ήταν δίπλα μας ατρόμητος προστάτης. Ήταν τα αυτιά και τα μάτια μου. Μοιραζόταν τους σφιγμούς μας. Χωρίς τον μπαμπά δε θα γεννιόταν τόση ομορφιά. Ο μπαμπάς της κρατούσε το χέρι μου, διάβαζε τα διαγράμματα, καθοδηγούσε τις πνοές  χαλάρωσης μου, προετοίμαζε το χώρο, μετάφραζε όπου χρειαζόταν, μετέφερε εικόνες, έδινε ρυθμό και ασφάλεια, αγάπη και φροντίδα στις δυο μας που μασταν ένα μέχρι να ξαναγίνουμε δυο.

Η διαδικασία ήταν μαγευτική. Ήμουν καταφοβισμένη για το άγνωστο και για τον περίφημο πόνο που είναι τόσο έντονος και όμως τον ξεχνας. Και έτσι ήταν! Όταν ήμουν στη διάρκεια του τοκετού και της κύησης, θυμάμαι ξεκάθαρα που έλεγα πως δε θα το ξανακάνω. Και δες με τώρα που μιλάω για μαγείες και ταξίδια! Ήταν κάθε λεπτομέρεια απίστευτη στην εμπειρία. Η γνώση της μάνας φύσης που κρύβεται στο γεννετικό μας υλικό και κάνει την εμφάνισή της με τη μορφή του ένστικτου, αν όντως ακολουθηθεί, εμένα προσωπικά με παραπέμπει σε μαγεία και γήινα θαύματα!

Το μικρό μου φως! Το λατρευτό μου προσωπάκι που μ´ακολουθεί παντού και που το ακολουθώ κι εγώ όσο το δυνατόν πιστότερα, είμαι βέβαιη πως θα επιβεβαιώσει πως είμαι μια υπέροχη μανούλα, όχι για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο επειδή δέχομαι να μαι η φροντίστρια των αναγκών της υπό τους όρους που η ίδια μου θέτει και όχι εγώ σε αυτήν. 

Σήμερα 02 Σεπτεμβρίου 2015 μπορώ να εκφράσω την καθημερινή μου ευτυχία που με τόσο κόπο απόκτησα και συντηρώ. 

Η Ελένη δεν είναι πια μωράκι αλλά ένα μικρό παιδάκι. Η μικρογραφία του εαυτού της. Είναι γοητευτική, αξιολάτρευτη, με ταμπεραμέντο και έντονη προσωπικότητα! Ξέρει τι ζητάει και πως θα το κατακτήσει, χαμογελά στις αναποδιές, όταν πέφτει απλά σηκώνεται και συνεχίζει, δείχνει τρυφερότητα και φροντίζει τους γύρω της!

Αυτή είναι η Ελένη! Δείχνει τον εαυτό της χωρίς ντροπές και συστολές, και απαιτεί το ίδιο και από τους άλλους. 

Σε λιγα χρόνια που θα διαβάζεις αυτά τα λόγια διάβασε και αυτό..... Την αγάπη μου την κατάκτησες με την προσωπικότητά σου όχι απλά επειδή σε γέννησα! Σε γνωρίζω κάθε μέρα, το ίδιο κι εσύ. Σε αγαπώ!

Η χιονάτη

...κι εκεί, ανάμεσα στα καταπράσινα δέντρα του δάσους, λαχανιασμένη, με την καρδιά της να χτυπά σαν τρελή, οδήγησε η μητέρα της την Χιονάτη. Στην καρδιά του πευκόδασους, κοιμόταν γαλήνια η μικρή κρυστάλλινη πριγκίπισσα. Ήρεμη ατάραχη κοιμόταν γλυκά ντυμένη στα λευκά. Ησυχία στο δάσος. Τα πουλιά σιώπησαν. Το θρόισμα των φύλλων καταλάγιασε. Η μητέρα σταμάτησε. Οι χτύποι της καρδιάς της σταθεροποιήθηκαν. Κοίταξε την Χιονάτη επίμονα. Νόμιζε πως άκουγε την καρδιά της Χιονάτης να χτυπά έντονα και σταθερά. Γεμάτη υγεία και ζωντάνια. Αυτήν ήθελε! Την καρδιά της να πάρει στα γυμνά της χέρια & να ρουφήξει ό,τι ζωή απόμενε στους τελευταίους χτύπους της! Με σταθερά χέρια και ακλόνητο βλέμμα πλησίασε το κοφτερό μαχαίρι που εκρυβε στο κόρφο της πάνω στο παιδί της, το σπλάχνο της! "Κρα Κρα". Τρόμαξε. Της επεσε απ´τα χέρια το κοφτερό μαχαίρι και το βαλε στα πόδια. Έρμη ολομόναχη & ανήσυχη άφησε την μικρή Χιονάτη στο κέντρο του πευκόδασους. Δε γυρισε ποτέ. Δεν είχε καρδιά ούτε να ολοκληρώσει το αποτρόπαιο εγκλημά της, ούτε να μετανοήσει. Κι έτσι ήρθαν οι επτά νάνοι.

Say No to Mother-Bulying

It is a cultural thing, but mostly it is a personal thing.

I ve been raised to understand and believe that there is no other greater and non disputable power after god ( whoever you believe in to) but Mother. 

Then again it is a long journey until one becomes mature and throughout it this power descents its glory. 

It is a spiritual journey with strong controversial emotions, something of the kind of inner war.

There you have to deal with your own self firstly. You need to confess that you were tortured and fed by emotional (excuse me for that) bullshit. You are in need to clarify the border of the propaganda that brainwashed you. You need to search deep in your feelings until you recognise the puriest ones that are related for real with love and admiration (perhaps).

Then you go further. You have to deal with The Mother herself.

You need to disentagle from the web she knitted all these years so elegantly around you. How you may ask? And that s the tricky part! Gently I say. As gently as she did. But be patient and keep reminding yourself the one thing she was supposed to teach you but she missed: YOU you are the most important person! Neither god (whoever you believe in to)-he/she shall understand because you are his/her creation. Neither Mother, of course. And i don t mean to make YOU yourself a selfish greedy creature. Nature has made it clear: life is a struggle. In more plain words: mankind is both weak and strong. I don t missjudge it.

Τα χρώματα της Ελένης

Η Ελένη έχει χρώματα φυσικά. 

Είναι λευκή σα πέρλα του γλυκού νερού. 

Έχει μάτια καθαρά που λάμπουν σαν αστραπή θεού. 

Τα μαγουλά της ροδαλά του ροδάκινου. 

Τα χείλη λαχταριστά σαν ιδρωμένου κερασιού.

Η Ελένη έχει μαλλιά μεταξωτά.

Στου αέρα τη νοτιά τρεκλίζουν. 

Όταν φυσάει δυνατά σκορπίζουν.

Στον ήλιο σαν αχτίδα λαμπυρίζουν. 

Μες τη νύχτα τρυφερά σε ακουμπούν και σε νανουρίζουν.

Η Ελένη ξέρει ν´αγαπά και σου το δείχνει.

Χαμογελά πλατιά κάθε φορά που ξυπνά.

Χαμογελά στην αγκαλιά.

Χαμογελά και στα γλυκά φιλιά.

Ναζάκια κάνει με τη ματιά,

γελά τραγουδιστά!

Η Ελένη είναι ένα αστέρι που αιωρήθηκε για χρόνια πολλά. 

Ταξίδεψε από μακρυά. 

Κουράστηκε ίσως αρκετά και έτσι ήρθε στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά και αγαπήθηκε!

Elenis bruna ögon

De vackraste av alla ögon har du min lilla flicka! De är så mörka att man känner sig att han ramlar och ramlar och ramlar i evighet när han tittar rakt på dem. Han aldrig faller ner bara ramlar och ramlar och ramlar stadigt. Du driver alla till spänning med din blick. Så snäll och härlig den är!

Σκέψεις για τον ερχομό ενός μωρού στην ζωή μου.

Όνειρα έκανα μια ζωή για να ρθει αυτή η στιγμή. Όνειρα χρωματιστά. Σα κύματα θαλασσινά αδιάκοπα.

Και ήρθε. Ήρθε μυρωδάτη, ευωδιαστή. Χαρμόσυνη είδηση.

Και έμεινε. Εβγαλε πόδια οχτώ, σα πλοκάμια που με τυλίγουν μέσα τους τρυφερά και με σφίγγουν όλο πιο δυνατά. Με βυθιζουν όλο πιο χαμηλά. Στα σκοτάδια με πηγαίνουν. Με παιδεύουν, με λατρεύουν. Μία ανάμειξη είναι η ζωή. Πίεση σκόνη ηλιαχτίδα αλμύρα θάλασσα σκοτίδα.

Εγκυμοσύνη, τοκετός και η ζωή μετά.

Μόλις έμεινα έγκυος κατέρευσαν όλες οι θεωρίες που είχα χτίσει από μικρό παιδί για το πως θα μεγαλώσω το δικό μου. Ένα ήξερα ότι τίποτα δεν ήξερα.

Όταν ήμουν στο μαιευτήριο μου έμαθαν πως δε μπορούμε να προγραμματίσουμε παρά μόνο για το παρόν και το άμεσο μέλλον.

Τώρα ζώντας με το βρέφος, νύχτα μέρα, ανακαλύπτω ένα σωρό θησαυρούς. 

Πως δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, καλό ή κακό, μόνο πράξεις και οι συνεπειές τους.

Πως είναι πολύ λίγα αυτά που μπορώ να του διδάξω μπροστά σ´αυτά που έχει την ικανότητα να μάθει και μπροστά σ´αυτά που θα θελα να του διδάξω.

Πως είμαι εδώ για να το υπηρετώ καθώς θα μεγαλώνει και ποτέ να μην απαιτήσω να με υπηρετήσει το ίδιο.

Πως είναι συντροφιά μεγάλη, ισότιμη παρουσία, δεν είναι λιγότερο έξυπνη από μας, απλά αναπτύσσεται πλάι μας κ εμείς απλώς έχουμε το προβάδισμα κάποιων ετών.