Πριν 11,5 μήνες γεννήθηκε η Ελένη. Ένα παιδί που το αναμέναμε πολύ καιρό τώρα. Ειδικά εγώ, η μανούλα. Την Ελένη την ίδια, αυτή καθεαυτή ίσως όχι. Αλλά το να μεγαλώσω ένα μωρό, ένα παιδάκι, με τον τρόπο που μόνο εγώ ξέρω. Με τον τρόπο που καταστρώνω ολόκληρες δεκαετίες τώρα. Και το προσπαθώ & είναι δύσκολος. Μοιάζει όμως πολύ αποδοτικός.
Η Ελένη, αυτή καθεαυτή, είναι ένα δώρο θείο, απρόσμενα λαμπρό, αναπάντεχα χαρμόσυνο, ανεπιφύλακτα ερωτικό. Μπόρω μέρες να στολίζω με όμορφες λέξεις την ύπαρξή της αλλά ποτέ δε θα καταφέρω να εξηγήσω κατά λεπτομερή ακρίβεια το ποια πραγματικά είναι και το πως την αισθάνομαι εγώ, η μαμά της.
Όταν γεννιόταν ο πατέρας της ήταν δίπλα μας ατρόμητος προστάτης. Ήταν τα αυτιά και τα μάτια μου. Μοιραζόταν τους σφιγμούς μας. Χωρίς τον μπαμπά δε θα γεννιόταν τόση ομορφιά. Ο μπαμπάς της κρατούσε το χέρι μου, διάβαζε τα διαγράμματα, καθοδηγούσε τις πνοές χαλάρωσης μου, προετοίμαζε το χώρο, μετάφραζε όπου χρειαζόταν, μετέφερε εικόνες, έδινε ρυθμό και ασφάλεια, αγάπη και φροντίδα στις δυο μας που μασταν ένα μέχρι να ξαναγίνουμε δυο.
Η διαδικασία ήταν μαγευτική. Ήμουν καταφοβισμένη για το άγνωστο και για τον περίφημο πόνο που είναι τόσο έντονος και όμως τον ξεχνας. Και έτσι ήταν! Όταν ήμουν στη διάρκεια του τοκετού και της κύησης, θυμάμαι ξεκάθαρα που έλεγα πως δε θα το ξανακάνω. Και δες με τώρα που μιλάω για μαγείες και ταξίδια! Ήταν κάθε λεπτομέρεια απίστευτη στην εμπειρία. Η γνώση της μάνας φύσης που κρύβεται στο γεννετικό μας υλικό και κάνει την εμφάνισή της με τη μορφή του ένστικτου, αν όντως ακολουθηθεί, εμένα προσωπικά με παραπέμπει σε μαγεία και γήινα θαύματα!
Το μικρό μου φως! Το λατρευτό μου προσωπάκι που μ´ακολουθεί παντού και που το ακολουθώ κι εγώ όσο το δυνατόν πιστότερα, είμαι βέβαιη πως θα επιβεβαιώσει πως είμαι μια υπέροχη μανούλα, όχι για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο επειδή δέχομαι να μαι η φροντίστρια των αναγκών της υπό τους όρους που η ίδια μου θέτει και όχι εγώ σε αυτήν.
Σήμερα 02 Σεπτεμβρίου 2015 μπορώ να εκφράσω την καθημερινή μου ευτυχία που με τόσο κόπο απόκτησα και συντηρώ.
Η Ελένη δεν είναι πια μωράκι αλλά ένα μικρό παιδάκι. Η μικρογραφία του εαυτού της. Είναι γοητευτική, αξιολάτρευτη, με ταμπεραμέντο και έντονη προσωπικότητα! Ξέρει τι ζητάει και πως θα το κατακτήσει, χαμογελά στις αναποδιές, όταν πέφτει απλά σηκώνεται και συνεχίζει, δείχνει τρυφερότητα και φροντίζει τους γύρω της!
Αυτή είναι η Ελένη! Δείχνει τον εαυτό της χωρίς ντροπές και συστολές, και απαιτεί το ίδιο και από τους άλλους.
Σε λιγα χρόνια που θα διαβάζεις αυτά τα λόγια διάβασε και αυτό..... Την αγάπη μου την κατάκτησες με την προσωπικότητά σου όχι απλά επειδή σε γέννησα! Σε γνωρίζω κάθε μέρα, το ίδιο κι εσύ. Σε αγαπώ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου