Η φυσαλίδα στο ενυδρείο

Η Κική και η Βιβή σήμερα θα δούνε τα ψάρια.

Η μαμά τους ξύπνησε νωρίς.

Φόρεσαν τα αγαπημένα τους ρούχα.

Ο μπαμπάς θα οδηγήσει.

Η Κική είναι μεγάλη τώρα και η μαμά θα την αφήσει να κάτσει πλάι στο μπαμπά.

Η Βιβή όμως δεν θα κλάψει.
Η μαμά την έχει αγκαλιά.

Το αμάξι σταμάτησε.

- Μα εδώ δεν έχει θάλασσα, λένε τα κορίτσια...
-Έχει όμως μεγάλες γυάλες, γεμάτες ψάρια, απάντησε η μαμά.

...

-Τι σκοτεινά που είναι!
-Και πόσες γυάλες έχουν!
-Τι μεγάλα ψάρια!
-Και πόσα έχουν!
-Δες! Έχει και μικρά.
-Ναι, ναι! Δες χρώματα που έχουν!

-Αχ! Να ήμουν μια φυσαλίδα στο νερό για να τα 'βλεπα από κοντά!
-Κι αν θα έσπαγες, μετά δεν θα υπήρχες.
-Ε, τότε να ήμουν ένα φύκι!
-Κι αν σε τρώγανε; Μετά δεν θα υπήρχες.
-Ε, τότε να ήμουν ένα κοχύλι!
-Κι αν σε έκλεβαν τα παιδιά; Μετά δεν θα υπήρχες.
-Ε, τότε να ήμουν ένα χαλίκι!

-Μα αν ήσουν χαλίκι πως θα παίζαμε μαζί; Πως θα τρώγαμε μαζί; Πως θα κοιμόμαστε μαζί; Πως θα πηγαίναμε σχολείο;
-Μην είσαι κουτή....ποτέ δεν θα σε άφηνα για να γίνω χαλίκι και να μαι μακρυά σου!

...

Τα κορίτσια γυρίζουν σπίτι.
Το αυτοκίνητο τρέχει.
Κανείς δεν μιλάει.
Όλοι όμως χαμογελούν.
Ήταν μια όμορφη βόλτα.
Ήταν μια βόλτα γεμάτη νέες γνώσεις.
Ήταν μια βόλτα γεμάτη εκπλήξεις!

φωτό: Αναστασία Δ. Trelleborgs sandstrand