Σαν το αερόστατο.

Ένα αερόστατο χρωματιστό,
μπαλωμένο με κομμάτια υφάσματος μεγάλα και σχέδια γεμάτα.
Λουλούδια εδώ, πουλιά εκεί. Μπλε, πράσινα, πορτοκαλί.
Αρκουδάκια και μπαλονάκια. Κίτρινα, κόκκινα και μαβή.
Καναρίνια που κελαηδούν, σκορπιοί που δεν τσιμπούν.

Μέλισσες ζουζουνιστές, πεταλούδες χρωματιστές.
Τα φτερά τους πως κουνούν, σε κλουβιά ποτέ να μη μπουν.
Και ας είναι όμορφες πολύ,
που να θέλω να τις βλέπω βράδυ και πρωί.

Να! Δες και τρένα γκριζωπά που καπνίζουν τον ουρανό χαμογελαστά.
Μεταφέρουν κόσμο ένα σωρό, όλης της γης τον πληθυσμό.
Ένας μπαίνεις, άλλος βγαίνει αλλά το τρένο πάντα βαραίνει.
Βρε λες να σπάσει και τον κόσμο κάτω να σωριάσει;

Ωρολόγια που δείχνουν λάθος ώρα και δράκους με μεγάλα δόντια.
Πριγκήπισσες μακρυμαλλούσες με χαμόγελα ανθοφορούσες.
Πιλότοι με γυαλιά παχιά, που κάνουν τα μάτια τους πλατιά.

Με τόσα σχέδια και περιπέτειες είναι γεμάτο το αερόστατο αυτό.
Δες πως φουσκώνει μέρα τη μέρα και γεμίζει με αέρα!
Έτσι φουσκώνει της μανούλας η κοιλιά και σε λίγο θα πετά!