Αχ! Ελένη

Θα σαι αερας που ανακατευει τα φύλλα στα καταπράσινα δέντρα, μια μέρα λαμπερή από το φως του ήλιου. Κι εγώ- η μάνα σου- θα σε θαυμάζω κρυμμένη πίσω από το παράθυρο. Ξεγνοιαστα να γελάς με την καρδιά σου. Να αναμιγνύεις τα αρώματά σου με αυτά του κήπου. Να τρεχεις ,να ξεφαντωνεις, να γελάς, να χτυπάει η καρδιά σου δυνατά από ευθυμία και ικανοποίηση! 

Να χεις κόρη μου πάντα την ευχή μου και αυτήν του πατέρα σου που ναι ισχυρότερη και της δικής μου. Γιατί εγώ φοβάμαι μη σε δω σα κτήμα μου και σου χαραμίσω αυτό που είσαι, σε αλλάξω να σε φέρω στα μέτρα μου από φόβο και ανασφάλεια μη σε χάσω και χαθώ.

Είσαι ανώτερή μου κι ας είμαι μάνα σου. Από σένα θα διδαχτώ κι ας σε διδάσκω, παιδί μου! 

 

Την αγάπη μου έχεις και με τον πόνο μου θα την τυλίξω να σε προστατεύσει από κάθε κακό ακόμη και τον εαυτό μου τον ίδιο. 

Παίξε, γέλασε, σπατάλησε το χρόνο σου, απόλαυσε...αλλά μη ξεχάσεις ποτέ πως την αξία σ´όλα αυτά δίνει ο αγώνας, ο πόνος και η αγωνία σου να φτάσεις ως εκεί για να τα απολαύσεις!

Γενναία μου Ελένη